Der Regen

spricht meine Muttersprache,

die Sprache der Blumen, der Boote,

die Sprache des Lichts,

das verwundet

sich selbst zu heilen sucht.

 

Der Regen

wäscht sich die Hand

im Regnen der eigenen Hände.

Hämmert an die Pforte der Blumen:

Erwacht, erwacht –

denn es ist Zeit zu wachsen.

Seltsam, dass er mich fragt,

wenn der Herbst

herzlos die Blätter an die Front schickt,

und du auch

nicht zurückgekehrt bist.

barg o baran

باران

به زبان مادریم حرف می زند

 به زبان گُل ها، قایق ها

 به زبان نوری

 که زخم خورده

 خود به مداوای خود مشغول است

 

باران

 دستش را

 در بارش دست های خود می شوید

 بر دریچه گل ها می کوبد:

 _ بیدار، بیدار

 که هنگامه روییدن است

 و عجیب است

 که سوالاتش از من است

 وقتی پاییز

 بی ملاحظه برگ ها را به جبهه جنگ می برد

 و تو هم

 برنگشتی.

 شمس لنگرودی

Veröffentlichung der deutschen Fassung mit freundlicher Genehmigung von Susanne Baghestani.